Guðspjallið fjallar um freistingarnar sem biðu Jesú í eyðimörkinni. Það vekur mig til umhugsunar um þær freistingar sem við, manneskjur, stöndum frammi fyrir flesta daga. Freistingar geta verið í ýmsum myndum, fyrir sum okkar er súkkulaði freisting, einhver okkar freistast til þess að svíkja undan skatti, önnur falla í þá freistni að segja ekki alltaf satt og sumir freistast til þess að tala með lítillækkandi hætti um náunga sinn. Allt snertir þetta okkar mannlegu eiginleika, öryggiskenndina, löngunina til að njóta,  græðgina, tilraunir okkar til að stjórna, hvort sem er áliti annarra á okkur, líðan annarra eða útkomu einhverra mála. Freistingar snerta einnig þörfina fyrir að tilheyra, fá viðurkenningu og hjá sumum löngunina í völd.

Um leið og Jóhannes hafði skírt Jesú var hann leiddur af andanum út í eyðimörkina þar sem hann átti viðureign við hið illa, hungraður og þreyttur. Jesús var þarna að byrja þjónustu sína og mætti djöflinum í öllu sínu veldi, hann var í nýjum aðstæðum, ekki upp á sitt besta! Ég get svo auðveldlega séð fyrir mér kraftleysi, stuttan þráð og viðkvæmni manns sem hefur fastað í 40 daga og einmitt þá þarf hann að standast freistingar. Við lestur guðspjallsins fæ ég á tilfinninguna að það hafi ekki reynst Jesú erfitt að standast freistingarnar en lýsingin skilar því engu að síður til okkar að aðstæður hans hafi verið erfiðar. Það er nefnilega oft þannig að þegar við erum viðkvæmust eða ekki í okkar besta jafnvægi þá reynir hvað mest á okkur og freistingar sem við föllum ekki fyrir öllu jafnan verða álitlegri. Í slíkum aðstæðum er mótstaðan okkar minni.

Þegar við eigum erfitt með að vernda okkur er mikilvægt að hafa stuðning og ekki síður dýrmætt að bera umhyggju fyrir sjálfri/sjálfum sér. Við föllum öll í freistni, einhvern tímann, það er ekki spurning hvort við föllum heldur hvað við gerum þegar við föllum. Þá skiptir mestu máli að standa upp aftur. Jesús studdist við orð Guðs og notaði þekkingu sína á ritningunni til þess að standast freistingarnar sem hann stóð frammi fyrir í eyðimörkinni. Bjargráð hans komu honum að góðum notum. Sem vekur mig til umhugsunar um mín eigin bjargráð.

Hvað er það sem við getum notað til þess að styrkja okkur þegar á reynir? Það er hverjum og einum mikilvægt að rýna í það, dusta rykið af því sem hefur áður reynst vel og draga fram styrkleika sína.

Það er gott að leita í trúnna ef hún er eða hefur verið okkur skjól og styrkur. Sumum reynist vel að endurnýja góð kynni við gamla vini eða styrkja ræturnar sem við eigum í fjölskyldunni og næra gefandi sambönd. Öðrum ferst vel að iðka það sem gefur hugarró, það sem nærir andann og gefur kraft. Kraft til þess að vernda sig. Stundum til þess að falla ekki í freistni og á öðrum tímum kraft til þess að hlúa að okkur eftir fall. Svo við rífum okkur ekki niður sem getur viðhaldið áframhaldandi falli, heldur styðjum okkur á fætur og umföðmum okkur meðan við náum fyrra jafnvægi aftur.

Í hvert sinn sem við stöndumst freistingar erum við sigurvegarar, þess vegna er þess virði að vanda sig, halla sér að besta vininum, Jesú. Gefa sér tíma til að dvelja með Guði, læra að þekkja hann og orð hans, þar getum við fundið skjól og stuðning.

Díana Ósk Óskarsdóttir

Drottinn Guð, vilji þinn og vegur þinn er okkur einatt ókunnugur. Því að þú ert órannsakanlegur. Þú gerir okkur oft erfitt fyrir þegar við leitum sannleikans. Gefðu okkur skíra sjón og skarpan skilning til þekkja það sem er rétt og kjark til að hafna því sem er rangt og falskt. Þú sendir son þinn í heiminn til að sigra vald hins illa. Láttu ekki viðgangast að við forðumst að taka ákvarðanir og afstöðu. Leiðbeindu okkur á þinum vegi að takmarkinu sem þú setur. Lofaður sért þú að eilífu.

Höggormurinn var slóttugri en öll dýr merkurinnar sem Drottinn Guð hafði gert. Hann sagði við konuna: „Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“
Konan svaraði höggorminum: „Við megum eta af ávöxtum trjánna í aldingarðinum en um ávöxt trésins, sem stendur í miðjum aldingarðinum, sagði Guð: Af honum megið þið ekki eta og ekki snerta hann, ella munuð þið deyja.“ Þá sagði höggormurinn við konuna: „Sannið til, þið munuð ekki deyja. En Guð veit að um leið og þið etið af honum ljúkast augu ykkar upp og þið verðið eins og Guð og skynjið gott og illt.“
Þá sá konan að tréð var gott af að eta, fagurt á að líta og girnilegt til fróðleiks. Hún tók af ávexti þess og át og gaf einnig manni sínum, sem með henni var, og hann át. Þá lukust upp augu þeirra beggja og þeim varð ljóst að þau voru nakin. Þau saumuðu því saman fíkjuviðarblöð og gerðu sér mittisskýlur.
Þá heyrðu þau til Drottins Guðs sem gekk um í aldingarðinum í kvöldsvalanum og maðurinn og kona hans földu sig fyrir augliti Drottins milli trjánna í aldingarðinum. Drottinn Guð kallaði á manninn og sagði við hann: „Hvar ertu?“ Og hann svaraði: „Ég heyrði til þín í aldingarðinum og varð hræddur því að ég er nakinn, og ég faldi mig.“ Hann sagði: „Hver sagði þér að þú værir nakinn? Hefur þú etið af trénu sem ég bannaði þér að eta af?“ Maðurinn mælti: „Konan sem þú hefur sett mér við hlið, hún gaf mér af trénu og ég át.“ Þá sagði Drottinn Guð við konuna: „Hvað hefurðu gert?“ Konan svaraði: „Höggormurinn tældi mig og ég át.“
Þá sagði Drottinn Guð við höggorminn:
Af því að þú gerðir þetta skaltu vera bölvaður meðal alls fénaðarins og meðal allra dýra merkurinnar. Á kviði þínum skaltu skríða og mold eta alla þína ævidaga. Ég set fjandskap
milli þín og konunnar og milli þinna niðja og hennar niðja. Þeir skulu merja höfuð þitt og þú skalt höggva þá í hælinn. Við konuna sagði hann: Mikla mun ég gera þjáningu þína er þú verður barnshafandi. Með þraut skaltu börn fæða, samt skaltu hafa löngun til manns þíns en hann skal drottna yfir þér. Við Adam sagði hann: Vegna þess að þú hlýddir röddu konu þinnar
og ást af trénu sem ég bannaði þér að eta af, þá sé akurlendið bölvað þín vegna. Með erfiði skaltu hafa viðurværi af því alla þína ævidaga. Þyrna og þistla skal landið gefa af sér og þú skalt lifa á grösum merkurinnar. Í sveita þíns andlitis skaltu brauðs þíns neyta þar til þú hverfur aftur til jarðarinnar því af henni ertu tekinn. Því að mold ert þú og til moldar skaltu aftur hverfa.

(Adam nefndi konu sína Evu því að hún varð móðir allra sem lifa. Og Drottinn Guð gerði skinnkyrtla handa Adam og konu hans og lét þau klæðast þeim.
Og Drottinn Guð sagði: „Nú er maðurinn orðinn sem einn af oss fyrst hann ber skyn á gott og illt. Bara að hann rétti nú ekki út hönd sína, taki einnig af lífsins tré og eti og lifi eilíflega.“
Og Drottinn Guð lét manninn fara úr aldingarðinum Eden til þess að yrkja jörðina sem hann var tekinn af. Og hann rak manninn burt og setti kerúbana fyrir austan Eden og loga hins sveipanda sverðs til þess að gæta vegarins að lífsins tré.)

Sem samverkamaður Krists hvet ég ykkur einnig að þið látið ekki náð Guðs, sem þið hafið þegið, verða til einskis. Hann segir: Á hagkvæmri tíð bænheyrði ég þig, og á hjálpræðisdegi hjálpaði ég þér. Nú er hagkvæm tíð, nú er hjálpræðisdagur. Í engu vil ég gefa neinum tilefni til ásteytingar, ég vil ekki að þjónusta mín sæti lasti. Í öllu læt ég sjást að ég er þjónn Guðs: Með miklu þolgæði í þrengingum, nauðum og andstreymi, þegar ég hef mátt þola barsmíðar, verið í fangelsi, orðið fyrir aðsúg, í erfiði mínu, andvökum og sulti, með grandvarleik, þekkingu, þolinmæði og mildi, með heilögum anda, með falslausum kærleika, með orði sannleikans, með krafti Guðs, með vopnum réttlætisins til sóknar og varnar, í heiðri og vanheiðri, lasti og lofi. Þótt talinn sé villumaður segi ég sannleikann, sagður óþekktur en er alþekktur, kominn í dauðann og samt lifi ég, tyftaður og þó ekki deyddur, hryggur en þó ávallt glaður, fátækur en auðga þó marga, öreigi en á þó allt.

Þá leiddi andinn Jesú út í óbyggðina til þess að djöfullinn gæti freistað hans. Þar fastaði Jesús fjörutíu daga og fjörutíu nætur og var þá orðinn hungraður. Þá kom djöfullinn og sagði við hann: „Ef þú ert sonur Guðs þá bjóð þú að steinar þessir verði að brauðum.“
Jesús svaraði: „Ritað er: Eigi lifir maðurinn á einu saman brauði heldur á hverju því orði sem fram gengur af Guðs munni.“
Þá tekur djöfullinn Jesú með sér í borgina helgu, setur hann á brún musterisins og segir við hann: „Ef þú ert sonur Guðs þá kasta þér ofan því að ritað er:
Hann mun fela þig englum sínum og þeir munu bera þig á höndum sér
að þú steytir ekki fót þinn við steini.“
Jesús svaraði honum: „Aftur er ritað: Þú skalt ekki freista Drottins, Guðs þíns.“
Enn tekur djöfullinn hann með sér upp á ofurhátt fjall, sýnir honum öll ríki heims og dýrð þeirra og segir: „Allt þetta mun ég gefa þér ef þú fellur fram og tilbiður mig.“
En Jesús sagði við hann: „Vík brott, Satan! Ritað er: Drottin, Guð þinn, skalt þú tilbiðja og þjóna honum einum.“
Þá fór djöfullinn frá Jesú. Og englar komu og þjónuðu honum.