Ég kom heim úr vinnu síðastliðinn fimmtudag hálf þreytt eftir daginn og eftir annasama viku og jú kannski mætti segja annasaman mánuð. Strákarnir mínir voru farnir á litlu jólin í skólanum og voru því ekki væntalegir í kvöldmat. Húsið okkar var nánast á hvolfi og varla hægt að komast inn úr dyrunum fyrir skóm, töskum, hljóðfærum, prjónadóti og svo mætti lengi telja, vaskurinn í eldhúsinu var fullur af óhreinu leirtaui og þvottakarfan við það að gjósa. Satt best að segja að þá held ég stundum að á meðan við erum í skóla og vinnu að þá búi hér einhver annar en við fjölskyldan því að við myndum aldrei ganga svona um, eða þannig. Mér féllust nánast hendur, ég sem átti eftir að skrifa matarinnkaupalistann, skrifa predikun, hringja nokkur símtöl, fara yfir jólagjafalistann, og ég sem ætlaði mér í fjallgöngu þetta kvöld og klukkan var orðin korter í jól og ég sem ætlaði ekki að leyfa jóla stressi að ná tökum á mér. Það var tvennt í stöðunni, annað hvort að setjast á eldhúsgólfið og fara að gráta eða bretta upp ermar. Ég valdi það síðarnefnda, klæddi mig í æfingargallann setti George Michael á fóninn og hækkaði vel. Nokkrum klukkustundum, einu súkkulaðistykki og mörgum danssporum síðar var húsið allt orðið spikk og span, innkaupa- og jólagjafalistarnir klárir, símtölin afgreidd og efniviður í predikun kominn.

Þar sem að ég þaut um að undirbúa heimilið fyrir fæðingarhátíð frelsarans þá áttaði ég mig á því að innra með mér tókust á systurnar Marta og María. Á sama tíma og ég vil hafa heimili mitt nokkurn veginn í röð og reglu, því þannig hvílist ég best, þá vil ég einnig hafa tíma og rúm fyrir kærleiksþjónustuna, að geta heimsótt og hringt í þá sem þurfa samveru og faðmlag. Dæmisagan um systurnar Mörtu og Maríu í Lk. 10.38-42 er fyrir mér þessir tveir pólar sem takast á innra með mér, mitt innra jafnvægi. Sem betur fer hefur allt umstang í kringum jólahátíðina farið minnkandi með árunum, þessi þrif sem uxu mér í augum voru einfaldlega uppsöfnuð verkefni, þar sem að ég hef verið upptekin við annað síðustu vikur og notið aðventunnar í leik og starfi en um leið gleymt að næra sjálfa mig með gönguferðum, bænum, hugleiðslu, sjálfselsku og kærleika í minn garð.

Ég heyrði nýlega svo stórkostlega dæmisögu sem segir frá konu sem bjó í skógi vöxnum bæ og einn daginn kvikna miklir skógareldar og bæjarbúar þurftu að flýja bæinn, nágranni konunnar er að hlaða bílinn sinn og bíður henni að koma með sér, „nei takk sagði konan, það kemur ekkert fyrir mig, Guð sér um mig.“ Frændi konunnar ásamt mörgum bæjarbúum bjóða henni að koma með sér en alltaf afþakkar konan, þyrla sveimar yfir og henni boðið far en allt kom fyrir ekki „nei takk, Guð sér um mig“. Stuttu síðar er konan hjá Guði og skilur ekki upp né niður í neinu, „já en bíddu, Guð ætlaðir þú ekki að sjá fyrir mér?“ spyr konan. Guð svaraði „Jú og það gerði ég, ég sendi nágranna þinn til þín, ég sendi frænda þinn og marga bæjarbúa og ég sendi meira að segja þyrlu til þín, en þú afþakkaðir allt sem ég sendi þér“.

Guð notar fólk eins og mig og þig, kærleikurinn býr innra með mér og innra með þér. Við gleymum þessu oft í erli dagsins, gleymum frelsinu og næringunni sem fylgir því að trúa á kærleikann.

Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður.
Kærleikurinnn öfundar ekki.
Kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp.
Hann hegðar sér ekki ósæmilega, leitar ekki síns eigin, hann reiðist ekki, er ekki langrækinn.
Hann gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum.
Hann breiðir yfir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.
Kærleikurinn fellur aldrei úr gildi.
1Kor.13.4-8.

Öll bestu næringarefnin er að finna í kærleikanum og við skulum ekki að bíða með að taka þau inn eða að gefa þau frá okkur því þau eru lífsnauðsynleg.

Þegar kirkjuklukkur landsins hringja inn jólin þá óska ég þess að það verði okkur efst í huga að við þurfum aldrei að bíða því að kærleikurinn er hér.

Gleðileg jól.

Anna Hulda Júlíusdóttir, djákni.

Sjá, Guð er hjálp mín,
ég er öruggur og óttast ekki.
Því að Drottinn er vörn mín og lofsöngur,
hann kom mér til hjálpar.
Þér munuð með fögnuði vatni ausa
úr lindum hjálpræðisins.
Á þeim degi munuð þér segja:
Lofið Drottin, ákallið nafn hans.
Gerið máttarverk hans kunn meðal þjóðanna.
Hafið í minnum að háleitt er nafn hans.
Lofsyngið Drottni því að dásemdarverk hefur hann gert,
þau verða þekkt um alla jörð.

Efni vort er það sem var frá upphafi, það sem við höfum heyrt, það sem við höfum séð með augunum, það sem við horfðum á og hendurnar þreifuðu á, það er orð lífsins. Og lífið var opinberað og við höfum séð það og vottum um það og boðum ykkur lífið eilífa sem var hjá föðurnum og var opinberað okkur. Já, það sem við höfum séð og heyrt það boðum við ykkur einnig, til þess að þið getið líka haft samfélag við okkur. Og samfélag vort er við föðurinn og við son hans Jesú Krist. Þetta skrifum við til þess að fögnuður vor verði fullkominn

Eftir þetta fóru Jesús og lærisveinar hans út í Júdeuhérað. Þar dvaldist hann með þeim og skírði. Jóhannes var líka að skíra í Aínon nálægt Salím en þar var mikið vatn. Menn komu þangað og létu skírast. Þá var ekki enn búið að varpa Jóhannesi í fangelsi.
Nú varð deila um hreinsun milli lærisveina Jóhannesar og Gyðings eins. Þeir komu til Jóhannesar og sögðu við hann: „Rabbí, sá sem var hjá þér handan Jórdanar og þú barst vitni um, hann er að skíra og allir koma til hans.“
Jóhannes svaraði þeim: „Enginn getur tekið neitt nema Guð gefi honum það. Þið getið sjálfir vitnað um að ég sagði: Ég er ekki Kristur heldur er ég sendur á undan honum. Sá er brúðguminn sem á brúðina en vinur brúðgumans, sem stendur hjá og hlýðir á hann, gleðst mjög við rödd hans. Þessi gleði er nú mín að fullu. Hann á að vaxa en ég að minnka.“