Texti: Í Hebreabréfinu segir: „Trúin er fullvissa um það sem menn vona, sannfæring um þá hluti sem eigi er auðið að sjá“.  Flest þekkjum við vangaveltur og jafnvel glímu um trúmál.  Stórar tilvistarspurningar vitja flestra.  Er Guð til eða ekki.  Lætur Guð sig eitthvað varða um mig eða ekki. Hvað tekur við að loknu jarðlífinu.  Við getum svarað þessum spurningum með ólíkum hætti og kafað misdjúpt ofan í þessar spurningar.  Kristin trú beinir sjónum okkar að kærleiksríkum Guði sem kveikt hefur líf og komið elífu ferli sístæðrar sköpunar af stað.  Kristin trú færir með sér boðskapinn um frelsarann Jesú Krist sem gekk um og gerði gott meðal manna, um sjálfan Guð sem gerðist maður í Jesú Kristi.  Jesú, sem ögraði yfirvaldinu, sem spurði áleitinna spurninga, sem gerði hinum klóku kinnroða, sem lét hina sannfærðu hugsa málin uppá nýtt.  Jesú stráði kærleika í kringum sig hvar sem hann var.  Hann gaf gaum að þeim sem minna máttu sín, hann lyfti þeim upp sem heimurinn hafnaði, hann gaf þeim rödd sem enginn hafði áður hlustað á, hann gaf þeim von sem ekkert sáu framundan.  Kristinn boðskapur færir okkur samfélag við guðdóminn, samfélag við frelsarann sem hefst hér og nú í jarðlífinu og nær fram yfir gröf og dauða. Í 103. Davíðssálmi segir:   Lofa þú Drottin, sála mín, og allt sem í mér er, hans heilaga nafn;lofa þú Drottin, sála mín, og gleym eigi neinum velgjörðum hans. Hann fyrirgefur allar misgjörðir þínar, læknar öll þín mein, leysir líf þitt frá gröfinni, krýnir þig náð og miskunn.“ Ég vek athygli á orðunum: „hann leysir líf þitt frá gröfinni, krýnir þig náð og miskunn“.  Við getum hvílt í þeirri trú að við andlát ástvinar fari líf hans til höfundar síns, til Guðs sem býður með opinn náðarfaðm. Guð tekur fólk ekki frá okkur en Guð tekur á móti fólkinu sem fer frá okkur.

Það er oft erfitt að horfast í augu við sjúkdóma sem leiða fólk á besta aldri til dauða.  Við eigum oft erfitt með að skilja slíkt á öld tækni og vísinda þar sem kraftaverk eru unnin í heilbrigðiskerfinu á hverjum einasta degi.  En stundum þurfum við að lúta í lægra haldi.  En þrátt fyrir það þá bendir kristin trú okkur á að slíkt er ekki endalok, slíkt er ekki ósigur í sjálfu sér, slíkt þarf ekki að óttast því sá sem sigrað hefur dauðann hefur búið okkur stað og tekur við okkur í ríki sínu.  Það er gott að geta hvílt í þeirri von, það veitir huggun og styrk.  Því getum við á stundum sagt að dauðinn sé líkn þegar lífsþróttur er þorrinn.

Séra Sigurður Grétar Sigurðsson

Lofgjörðarlag vikunnar er með Hillsong worship: No one but you. https://www.youtube.com/watch?v=z0QyZFMrtPo

Þegar Ísraelsmenn hrópuðu til Drottins undan Midían sendi Drottinn spámann til Ísraelsmanna sem sagði við þá: „Svo segir Drottinn, Ísraels Guð: Ég leiddi ykkur út af Egyptalandi og frelsaði ykkur úr þrælahúsinu og ég frelsaði ykkur úr höndum Egypta og úr höndum allra þeirra sem kúguðu ykkur, ég hrakti þá undan ykkur og gaf ykkur land þeirra. Og ég sagði við ykkur: Ég er Drottinn, Guð ykkar. Þið skuluð ekki óttast guði Amorítanna en land þeirra byggið þið nú. En þið hlýdduð ekki rödd minni.“Þá kom engill Drottins og settist undir eikina í Ofra sem Jóas, niðji Abíesers, átti en Gídeon, sonur hans, var að þreskja hveiti í vínþröng til að fela það fyrir Midían. Og engill Drottins birtist honum og sagði við hann: „Drottinn er með þér, hugrakki hermaður.“ Þá sagði Gídeon við hann: „Ó, herra minn, sé Drottinn með okkur, hví hefur þá allt þetta yfir okkur gengið? Og hvar eru öll dásemdarverk hans sem feður okkar hafa skýrt frá og sagt: Leiddi Drottinn okkur ekki út af Egyptalandi? En nú hefur Drottinn hafnað okkur og selt í hendur Midíans.“ En Drottinn sneri sér að honum og sagði: „Farðu í styrkleika þínum og frelsaðu Ísrael úr höndum Midíans. Er það ekki ég sem sendi þig?“ Gídeon svaraði honum: „Æ, Drottinn, hvernig ætti ég að frelsa Ísrael? Ætt mín er aumasta ættin í Manasse og ég smæstur í ætt minni.“ Þá sagði Drottinn við hann: „Ég verð með þér og þú munt sigra Midíaníta alla sem einn.“

Mikill fjöldi fólks var Jesú samferða. Hann sneri sér við og sagði við mannfjöldann: „Enginn getur komið til mín og orðið lærisveinn minn nema hann taki mig fram yfir föður og móður, maka og börn, bræður og systur og enda fram yfir eigið líf. Hver sem ber ekki sinn kross og fylgir mér getur ekki verið lærisveinn minn.
Hver yðar sest ekki fyrst við ef hann ætlar að reisa turn og reiknar kostnaðinn, hvort hann eigi nóg til að ljúka verkinu? Ella má svo fara að hann leggi undirstöðu en fái ekki lokið við og allir, sem það sjá, taki að spotta hann og segja: Þessi maður fór að byggja en gat ekki lokið.
Eða hvaða konungur fer með hernaði gegn öðrum konungi og sest ekki fyrst við og ráðgast um hvort honum sé fært að mæta með tíu þúsundum þeim er fer á móti honum með tuttugu þúsundir? Sé svo ekki gerir hann menn á fund andstæðingsins meðan hann er enn langt undan og spyr um friðarkosti. Þannig getur enginn yðar verið lærisveinn minn nema hann segi skilið við allt sem hann á.
Saltið er gott en ef saltið sjálft dofnar með hverju á þá að krydda það? Hvorki er það hæft á tún né taðhaug. Því er fleygt. Hver sem eyru hefur að heyra, hann heyri.“

Þá komu Gyðingar frá Antíokkíu og Íkóníum. Töldu þeir fólkið á sitt mál og menn grýttu Pál, drógu hann út úr borginni og hugðu hann dáinn. En lærisveinarnir slógu hring um hann og reis hann þá upp og gekk inn í borgina. Daginn eftir fór hann þaðan með Barnabasi til Derbe.
Þegar þeir höfðu boðað fagnaðarerindið í Derbe og gert marga að lærisveinum sneru þeir aftur til Lýstru, Íkóníum og Antíokkíu, styrktu lærisveinana og hvöttu þá til að vera staðfastir í trúnni. Þeir sögðu: „Við verðum að þola margar þrautir áður en við komumst inn í Guðs ríki.“