Á páskum reis Jesús upp frá dauðum. Næstu fjörtíu dagana birtist hann lærisveinum sínum upprisinn, hann talaði við þá, snæddi með þeim mat, birtist þeim við Galíleuvatnið. Svo kvaddi hann þá og steig upp til himna. Hvað merkir það að stíga upp til himna? Hvaða þýðingu hefur uppstigningardagur fyrir kristna menn?

Meðan Jesús gekk hér um á jörðu þá var nærvera hans bundinn við einn stað. Hann var með lærisveinunum í bátnum á vatninu, hann var með þeim í loftsalnum og braut brauðið. En eftir að Jesús steig upp til himna þá er nærvera hans ekki lengur bundin við einn stað heldur er hann nálægur lærsveinum sínum hvar sem þeir eru, ávallt og alls staðar. Kannski væri það nær eyra og skilningi nútímans að tala um það að Jesús hafi stigið yfir á svið Guðs, hann sé frá og með uppstigningardegi á þeirri bylgjulengd eða vídd þar sem heilagur andi er. Er slík vídd til?

Allir þekkja þrjár víddir alheimsins, hæð, breidd og dýpt. Fjórða víddin er svo tíminn eða það hvernig við hreyfumst í gegnum rýmið. En skyldu vera til fleiri víddir, sú fjórða, fimmta, sjötta eða sjöunda? Vantrúarmenn myndu segja slíkt hæpið, veröldin sé bara það sem við sjáum og getum mælt eða útskýrt. Er þá ekki til neitt andlegt líf, engin andleg vídd? Er hugmyndin um Guð þá bara hugarburður, ímyndun eins og óskin um að íslenska landsliðið í fótbolta eigi eftir að vinna Argentínu í Moskvu?

Hefur þú einhvern tímann staðið úti á gangstétt og horft yfir götuna á aðra manneskju?  Kannski var hún falleg eða ef til vill minnti hún þig á einhvern, sem þú þekktir einu sinni! Og merkilegt er það að þegar þú horfir stíft á aðra manneskju þá snýr hún sér alltaf við og horfir á móti, – líkt og hún taki eftir því að þú varst að horfa á hana! Hvað með allt það, sem við finnum á okkur, skynjum eða dreymum, hvað er það? Hvað er samviskan? Hvað eru bakþankar? Af hverju fáum við innblástur og góðar hugmyndir þegar við hlustum á tónlist?

Ég held að líkt og tíminn er til, sem sérstök vídd hér í heimi, þá séu líka til andlegar víddir eða það, sem við köllum stundum heim andans og trúarinnar, heim hugsunar og hugmynda. Í öðru Korintubréfi segir Páll posti að „hið sýnilega sé stundlegt en hið ósýnilega eilíft“. Heimur andans og trúarinnar er eilífur af því að hann er óháður tíma og rúmi.

Að trúa og biðja er jafn skynsamlegt og eðlilegt og það að njóta tónlistar eða lesa góða bók.  Njóttu lífsins með því að rækta þinn innri mann. Göfgaðu anda þinn með því að tileinka þér það, sem best og fegurst er. Horfðu til himsins, horfðu inn á við, hugsaðu um aðra, hugsaðu um ástina og Guð. Um þetta snýst uppstigningardagurinn. Horfðu á hið ósýnilega.

„Trúðu á tvennt í heimi, tign er æðsta ber, Guð í alheims geimi, Guð í sjálfum þér.“

Sr. Magnús Erlingsson.

Ef einhver bræðra þinna er fátækur í einni af borgum þínum í landinu sem Drottinn, Guð þinn, gefur þér skaltu ekki loka hendi þinni fyrir fátækum bróður þínum með harðýðgi heldur skalt þú ljúka upp hendi þinni fyrir honum. Þú skalt lána honum það sem hann skortir.

Þú skalt gefa honum fúslega en ekki með ólund því að fyrir það mun Drottinn, Guð þinn, blessa öll þín verk og hvað sem þú tekur þér fyrir hendur. Því að aldrei mun fátækra vant verða í landinu og þess vegna geri ég þér þetta að skyldu: Ljúktu upp hendi þinni fyrir meðbræðrum þínum, fátækum og þurfandi í landi þínu.

Við þekkjum kærleikann, sem Guð hefur á okkur, og trúum á hann.
Guð er kærleikur og sá sem er stöðugur í kærleikanum er stöðugur í Guði og Guð er stöðugur í honum. Fáum við elskað hvert annað og lifað eins og Kristur lifði hér á jörð, verðum við full djörfungar á degi dómsins. Ótti er ekki í elskunni. Fullkomin elska rekur út óttann. Því að óttinn býst við hegningu en sá sem óttast er ekki fullkominn í elskunni.
Við elskum því að Guð elskaði okkur að fyrra bragði. Ef einhver segir: „Ég elska Guð,“ en hatar trúsystkin sín er sá lygari. Því að sá sem elskar ekki bróður sinn eða systur,
sem hann hefur séð, getur ekki elskað Guð sem hann hefur ekki séð. Og þetta boðorð höfum við frá honum, að sá sem elskar Guð á einnig að elska bróður sinn og systur.

Jesús sagði þeim þessa dæmisögu: „Einu sinni var maður nokkur ríkur er klæddist purpura og dýru líni og lifði hvern dag í dýrlegum fagnaði. En fátækur maður, hlaðinn kaunum, lá fyrir dyrum hans og hét sá Lasarus. Feginn vildi hann seðja sig á því er féll af borði ríka mannsins og jafnvel hundar komu og sleiktu kaun hans. En nú gerðist það að fátæki maðurinn dó og báru hann englar í faðm Abrahams. Ríki maðurinn dó líka og var grafinn.
Og í helju, þar sem hann var í kvölum, hóf hann upp augu sín og sá Abraham í fjarska og Lasarus við brjóst hans. Þá kallaði hann: Faðir Abraham, miskunna þú mér og send Lasarus að hann dýfi fingurgómi sínum í vatn og kæli tungu mína því að ég kvelst í þessum loga.
Abraham sagði: Minnstu þess, barn, að þú hlaust þín gæði meðan þú lifðir og Lasarus böl á sama hátt. Nú er hann hér huggaður en þú kvelst. Auk alls þessa er mikið djúp staðfest milli vor og yðar svo að þeir er héðan vildu fara yfir til yðar geti það ekki og eigi verði heldur komist þaðan yfir til vor. En hann sagði: Þá bið ég þig, faðir, að þú sendir hann í hús föður míns, en ég á fimm bræður, til þess að vara þá við svo þeir komi ekki líka í þennan kvalastað. En Abraham segir: Þeir hafa Móse og spámennina, hlýði þeir þeim. Hinn svaraði: Nei, faðir Abraham, en ef einhver kæmi til þeirra frá hinum dauðu mundu þeir taka sinnaskiptum. En Abraham sagði við hann: Ef þeir hlýða ekki Móse og spámönnunum láta þeir ekki heldur sannfærast þótt einhver rísi upp frá dauðum.“