Texti: Í 28. Kafla Matteusarguðspjalls stendur:

En lærisveinarnir ellefu fóru til Galíleu, til fjallsins sem Jesús hafði stefnt þeim til. Þar sáu þeir hann og veittu honum lotningu. En sumir voru í vafa. Og Jesús kom til þeirra, talaði við þá og sagði: „Allt vald er mér gefið á himni og jörðu. Farið því og gerið allar þjóðir að lærisveinum, skírið þá í nafni föður og sonar og heilags anda og kennið þeim að halda allt það sem ég hef boðið yður. Sjá, ég er með yður alla daga allt til enda veraldar.“

Þessi orð Jesú eru gjarna kölluð skírnarskipunin eða kristniboðsskipunina.  Þessi texti er lesinn við allar skírnarathafnir.  Hann minnir okkur á það að í hvert sinn sem við berum barn til skírnar þá erum við þátttakendur í órofa keðju kristinna manna sem nær aftur á fyrstu öld okkar tímatals.  Í frumkristni tíðkaðist s.k. trúaðra skírn.  Þ.e. einhver tók trú og lét skírast. En snemma fór að bera á barnaskírn og má m.a. lesa um það í Postulasögunni að einhver tók skírn og allt hans heimafólk.  Við ungbarnaskírn eru það foreldrarnir sem velja.  Þau velja í raun grundvallarlífsskoðun fyrir barnið sitt.  Lífsskoðun sem þau telja mikilvæga og besta fyrir barnið.  Það er jú svo margt sem foreldrar þurfa að velja fyrir börnin sín.  Hvað þau borða, hverju þau klæðast osv.frv. Alltaf vilja foreldrar börnum sínum það besta.  Í okkar kirkju er það svo við fermingaraldur sem skírnþeginn tekur sjálfur upplýsta ákvörðun um það hvort hann vilji lifa sem kristin manneskja eða ekki.  Oft er nafn opinberað í fyrsta sinn við skírn en það er þó ekki algilt enda er nafngjöf og skírn ekki það sama.  Margir kannast við eftirvæntinguna sem fylgir því að fá að vita nafn nýjasta fjölskyldumeðlimarins. Í frumkristni gerðist það oft að fólk skipti um nafn þegar það tók skírn.  Frægasta biblíupersónan sem það gerði er Páll postuli en hann hét áður Sál og ofsótti kristna menn.  Lesa má um hann í Postulasögunni.  Jesús mætti honum með sérstökum hætti sem varð til þess að hann varð einhver öflugasti boðberi kristinnar trúar fyrr og síðar.  Hann, sem áður hafði ofsótt kristna menn og lét sér m.a. vel líka dauða Stefáns píslarvotts.  Að bera barnið sitt til skírnar er viss yfirlýsing.  Yfirlýsing um það að ég vilji ala barnið mitt upp í Guðstrú og góðum siðum ef svo má að orði komast.  Vilji til þess að byggja heimili sitt á kristnum gildum.  Íslenskt samfélag er mjög mótað af kristnum gildum hvort sem fólk veltir því beinlínis fyrir sér dagsdaglega eða ekki.  En slíkt gerist ekki af sjálfu sér.  Þannig hefur fólk viljað hafa hlutina og það er mikilvægt að íhuga á hvaða grundvallarundirstöðum við viljum að samfélag okkar hvíli.

Sr.Sigurður Grétar Sigurðsson

 

Lofgjörðarlag vikunnar er Heyr mína bæn í flutningi Más Gunnarssonar. Lofum Drottinn og biðjum hann fyrir okkur. https://www.youtube.com/watch?v=wv3wMgnZgFA

[Því að] þú ert heilög þjóð fyrir Drottni Guði þínum. Drottinn valdi þig til að verða eignarlýður hans meðal allra þjóða sem búa á yfirborði jarðar. Ekki var það vegna þess að þið væruð fjölmennari en allar aðrar þjóðir að Drottinn fékk ást á ykkur og valdi ykkur því að þið eruð fámennari en allar aðrar þjóðir. En sökum þess að Drottinn elskaði ykkur og hélt eiðinn sem hann sór feðrum ykkar leiddi hann ykkur út úr þrælahúsinu með sterkri hendi og keypti ykkur frjálsa úr hendi faraós Egyptalandskonungs. Vita skaltu: Drottinn, Guð þinn, hann einn er Guð, hinn trúfasti Guð sem heldur sáttmálann og veitir þeim heill í þúsund ættliði sem elska hann og halda boðorð hans. En hann endurgeldur þeim umsvifalaust sem hatar hann og afmáir hann. Hann hikar ekki heldur endurgeldur þeim umsvifalaust sem hatar hann. Þess vegna skaltu halda fyrirmælin, lögin og ákvæðin, sem ég set þér nú í dag, og framfylgja þeim.
Ef þið hlýðið á þessi ákvæði og haldið þau af kostgæfni mun Drottinn halda sáttmálann við þig og veita þér þá heill sem hann hét feðrum þínum.

Jesús sagði við þá: „Farið út um allan heim og prédikið fagnaðarerindið öllu mannkyni. Sá sem trúir og skírist mun hólpinn verða en sá sem trúir ekki mun dæmdur verða.

En engill Drottins mælti til Filippusar: „Statt upp og gakk suður á veginn sem liggur ofan frá Jerúsalem til Gasa.“ Þar er óbyggð. Hann hlýddi og fór. Þá bar að mann frá Eþíópíu. Hann var háttsettur hirðmaður hjá drottningu Eþíópa, sem kallast Kandake, og settur yfir alla fjárhirslu hennar. Hann hafði farið til Jerúsalem til að biðjast fyrir og var á heimleið, sat í vagni sínum og las Jesaja spámann. Andinn sagði þá við Filippus: „Gakk að þessum vagni og vertu sem næst honum.“ Filippus skundaði þangað og heyrði manninn vera að lesa Jesaja spámann. Hann spurði: „Hvort skilur þú það sem þú ert að lesa?“ Hinn svaraði: „Hvernig ætti ég að geta það ef enginn leiðbeinir mér?“ Og hann bað Filippus stíga upp í og setjast hjá sér. En orð þeirrar ritningar, sem hann var að lesa, voru þessi: Eins og sauður sem leiddur er til slátrunar, eða eins og lamb sem þegir fyrir þeim er rýja það, svo lauk hann ekki upp munni sínum. Hann var niðurlægður en Guð nam brott sektardóm hans. Hver getur sagt frá ætt hans því að líf hans var hrifið burt af jörðinni? Hirðmaðurinn mælti þá við Filippus: „Seg þú mér: Um hvern segir spámaðurinn þetta, sjálfan sig eða einhvern annan?“ Filippus tók þá til orða, hóf máls á ritningu þessari og boðaði honum fagnaðarerindið um Jesú. Þegar þeir fóru áfram veginn komu þeir að vatni nokkru. Þá mælti hirðmaðurinn: „Hér er vatn, hvað hamlar mér að skírast?“ Filippus sagði: „Ef þú trúir af öllu hjarta er það heimilt.“ Hirðmaðurinn svaraði honum: „Ég trúi að Jesús Kristur sé sonur Guðs.“Hann lét stöðva vagninn og stigu báðir niður í vatnið, Filippus og hirðmaðurinn, og Filippus skírði hann. En er þeir stigu upp úr vatninu hreif andi Drottins Filippus burt. Hirðmaðurinn sá hann ekki framar og fór fagnandi leiðar sinnar.